Մենք պետք է ապրենք արժեքների, հայրենիքի և ժողովրդի լույսի տակ. Մհեր Ավետիսյան

Միթե շահը, շահը և էլի շահը՞...

Մեր հասարակության մեջ քիչ չեն մարդիկ, որոնց համար աշխարհում գոյություն ունի միայն մեկ արժեք՝ շահը։ Ցանկացած գնով։ Ցանկացած միջոցներով։ Նրանց չեն հետաքրքրում ոչ հայրենիքը, ոչ ժողովուրդը,
ոչ էլ սեփական հոգին։ Կարևորը միայն գումարն է՝ ավելի շատ, ավելի արագ, ավելի ամեն գնով։

Բայց բարեբախտաբար, կա մարդկանց մեկ այլ տեսակ։ Եվ հավատացեք՝ նրանք շատ ավելի երջանիկ են։

Նրանք հասկանում են, որ կյանքը հարստության չափով չի չափվում։ Որ կյանքը կուտակումների անվերջ մրցավազք չէ։ Նրանք գիտեն՝ սրտի խաղաղությունը չի գնվում, պատիվը չի վաճառվում, իսկ մարդը աշխարհ է գալիս ոչ թե ոսկու վրա նստելու, այլ արժեք թողնելու՝ հետք, գործ և բարություն։

Մի բան պետք է միշտ հիշել․ կյանքը վերջ ունի։ Ոչ ոք հավերժ չէ։

Եվ ի՞նչ է լինում կուտակված հարստությանը։ Մեկ-երկու սերունդ, և այն ցրվում է՝ ինչպես քամու մեջ չոր տերևները։

Մնում է միայն բրենդը։ Եվ հաճախ՝ նույնիսկ բրենդն էլ չի մնում։ Տարիներով ստեղծվածը մեկ օրում դառնում է ուրիշների սեփականությունը։ Ոչ ոք չի հիշում, թե ինչ գնով էր այն կուտակվել։

Ուստի՝ ոսկու վրա նստած ապրելը, անիմաստ կուտակելը՝ կյանք չէ։ Սա փակուղի է։ Սա սխալ ճանապարհ է։

Մենք պետք է ապրենք արժեքների, հայրենիքի և ժողովրդի լույսի տակ։

Եվ սա իմ հիմնարար համոզմունքն է, որը ցանկանում եմ դարձնել հանրային գիտակցություն:

 Մարդը՝ անցողիկ է, պետությունը՝ հարատև: