«Ամանորը նշելու երկու պայման կա. զարմանում եմ, որ այսօր քննարկվում է Նոր տարի նշել-չնշելու հարցը: Մարդիկ եզրակացնում են, որ…». Քահանա Արթենյանի անչափ կարևոր հորդորը հայերին

Նոր տարին նշելու երկու պայման կա, թե չէ սենց ապրել էլ չի լինի, ոչ նորմալ մ եռնել ենք ուզում, ոչ էլ̀ ծնվել․ Քահանա Արթենյանի անչափ կարևոր հորդորը հայերին: Զարմանում եմ, որ այսօր քննարկվում է Նոր տարի նշել-չնշելու հարցը:

Մարդիկ եզրակացնում են, որ երեխաներն արժանի են…, զ ոհված զինվորների ծնողները կհասկանան…: Ե՛ս չեմ հասկանում: Սա ի՞նչ քննարկման թեմա է: Բնական է, որ երեխաներից իրենց հեքիաթը չենք խլի, զ ոհված զինվորերի ծնողների հետ էլ կսգանք: Իսկ Նոր տարին ի՞նչ տոն է այսօր մեզ համար:

Ուտել-խմելո՞ւ. ուտելու բա՞ն է մնացել: Իրար երջանկություն մաղթելո՞ւ. երջանկութուն չեն մաղթում, երջանկացնում են: Անցնող տարվա «ձեռքբերումների» մասին խոսելո՞ւ. ոչ միայն անցնող տարվա, այլ նախորդ 26 տարիների ձեռբերումները մսխ եցինք, արժեզրկեցինք: Եկող տարվա սպասումների մասին խոսելո՞ւ. գուցե սա պետք է եւ անհրաժեշտ, բայց դրա համար Նոր տարի պետք չի նշել, այլ` նորովի ապրել, նորից ապրել, ինչքան էլ դժվար լինի:

Հաաաա… գուցե առևտո՞ւր անելու. դե մենք առևտրական ազգ ենք, ուրիշ արժեք չի էլ մնացել: Ուտող-խմող ազգ ենք. էն որ կենացներով «օգնում ենք» Հայրենիքին, զնվորին, կարիքավորներին, ս գավորներին: Նոր տարին նշելու երկու պայման կա: Նախ̀ խնջույքի սեղանների համար նախատեսվող գումարը տրամադրել զ ոհված ու վ իրավոր զինվորների ընտանիքների կարիքներին:

Եվ երկրորդ պայմանն այն է, որ Նոր տարին սկսվի ոչ թե հունվարի 1-ից, այլ̀ Քրիստոսի Ս. Ծնունդից: Իսկ մինչ Քրիստոսի Ծնունդը մենք դեռ ապաշխարության ճանապարհ պիտի անցնենք: Ապաշխարությունը ենթադրում է սեփական մեղքերը գիտակցել, ոչ թե դիմացինին մեղադրել: Ապաշխարությունը ենթադրում է մեղքը շտկել և
պայքարել հանուն…:

Ես առաջարկում և խնդրում եմ, ազգովի ապաշխարենք, դեկտեմբերի 30-ից Ծննդյան պահքը պահենք բոլորս և Ս. Ծննդյան տոնին մասնակցենք եւ Քրիստոսի հետ նորից ծնվենք: Միայն այդ դեպքում ավելի հստակ կլինի, թե ինչ ենք ցանկանում: Սենց ապրել էլ չի լինի: Ոչ նորմալ մ եռնել ենք ուզում, ոչ էլ` ծնվել:

ավելին