Ինչպես սկեսրայրս ու ամուսինս ինձ դաժան ծեծի ենթարկեցին.մանկատան սանի անչափ հուզիչ պատմությունն առանց արցունքների անհնար է լսել

Armlady.am-ը գրում է, որ իրենց խմբագրություն դիմել էր մանկատան նախկին սաներից մեկը, ով ցանկանում էր ընթերցողների հետ կիսվել իր կյանքի պատմությամբ: Ըստ նրա՝ նա այդ քայլին գնում է, որպեսզի շատ երիտասարդ աղջիկների հետ պահի այն ամենից, ինչ տեղի է ունեցել իր կյանքում:

Հերոսուհու պատմությունը ներկայացնում ենք առանց խմբագրման: Տեղեկացնենք, որ հերոսուհու ձայնը փոխել ենք:

«Բարև Ձեզ ես Սյուզին եմ, Armlady.am կայքի խնդրանքով ես ձեզ կներկայացնեմ իմ ամուսնական ու ընտանեկան վատ պատմությունը: Կհարցնե՞ք՝ ինչու եմ պատմում: Ես կպատասխանեմ ձեզ հետևյալ կերպ՝ կայքի խմբագրությունը խոստացել է գաղտնի պահել իմ անձը, իսկ քանի որ ամեն ինչ անցյալում է, ես ցանկանում եմ կիսվել բոլորիդ հետ իմ պատմությունով ու օրինակ ծառայեմ երիտասարդ աղջիկներին, որպեսզի նրանք իմ ճակատագրից չունենան ու չհավատան փուչ խոսքերին ու խոստումներին: Ուշադիր լսեք իմ պատմությունը, լսեք ամեն մանրուք, որպեսզի որևէ բան բան չթողեք ու ամուսնանալուց առաջ, ընկեր ունենալուց առաջ անպայման համոզվեք, որ դուք ճիշտ ընտրություն եք արել: Ինչպես նշեցի, ես Սյուզին եմ, ես ծնողներ չունեմ, մեծացել եմ մանկատանը: Հայրս և մայրս ավտովթարի զոհ էին դարձել, ինձ խնամում եմ տատիկս, նրա մահվանից հետո ինձ 5 տարեկան հասակում տեղափոխեցին մանկատուն, քանի որ միակ հարազատս մնացել էր մայրական տատիս, հորս ծնողները չկային, իսկ հեռու բարեկամներս չէին ուզում ինձ որդեգրեին:

Մինչ բուն պատմությանս անցնելը, պետք է նշեմ, որ մանկատանը ես գտել էի ինձ ու ապրում էի սովորական՝ ինձ լավ էին վերաբերվում, սիրում էին ինձ, ավելին, ես կարող եմ ասել, որ ժամանակ առ ժամանակ ինձ թվում էր թե ես մի մեծ ընտանիքի անդամ եմ ու դա ինչ-որ չափով փարատում էր իմ ցավերը՝ ծնողներիս կորուստը: Կարելի է ասել, ես որոշ չափով երջանիկ էի: 17 տարեկանում ես հանդիպեցի իմ կյանքի ասպետին, հրաշալի մի տղայի, ում ժպիտը ուղղակի ինձ կլանում էր ամբողջությամբ: Կյանքիս երկրորդ շնչառությունն էր բացվել: Ես սկսեցի երկրորդ կյանքս ապրել, ես սկսեցի հասկանալ՝ ինչ է կյանքը, ես կյանքին սկսեցի նայել վառ գույների մեջ:

Նրանից ստացա կյանքիս առաջին նվերը: Արջուկը ու ծաղիկներով, որի վրա գրված էր. «Շնորհակալություն ծնողներիդ, որ քեզ լույս աշխարհ են բերել»: Այս խոսքերը ես կյանքում չեմ մոռանա, սա իմ կյանքի առաջին նվերի առաջին թանկ խոսքերն էին, քանի որ ես ծնողներիցս չէի հասցրել իմ համար ընկալելի գեղեցիկ խոսքեր լսեի. նրանց անժամանակ մահը իմ կյանքը գլոբալ պատել էր մի մեծ սև ամպով, որի միջով ոչ մեկ չէր կարող անցնել, բայց այս խոսքերը կարծես ամեն գնով փորձում էին այդ սև ամպը ճեղքեին: Արմենի հետ ամեն օր շփվում էինք, այն ժամանակ կապի քիչ միջոց կար, ISQ-ով /տարիքով մարդիկ կհասկանան, թե սա ինչ շփման միջոց է/ էինք շփվում: Ինտերնետ հասանելիությունը քիչ էր, ու ես ամեն օր սպասում էի ավարտեի բոլոր գործերս, որ վազեի մանկատան մոտ գործող ինտերնետ ակումբը և ժամերով շփվեի նրա հետ: Մանկատան բոլոր աշխատակիցները արդեն գիտեին, որ ես ինտերնետ ակումբում եմ ու իմ համար չէին անհագստանում: Ավելին, մեր տնօրենը ամեն անգամ զգուշացնում էր այդ ակումբի տնօրինությանը, որ գումարը ինքն է վճարելու:

Արմենի հետ ժամանակը թռնում էր, ես ամեն րոպեն վայելու էի, ինձ թվում է նա նույնպես, մենք խոսում էինք ժամերով գիշերները, ու քանի որ ես չունեի բջջային հեռախոս, շատ ժամանակ քնում էի աթոռին, որովհետև լարով հեռախոսը դրված էր միջանցքում ու ես խոսելով քնում էի: Մեր շփման 6 ամիսը անցավ մեկ օրվա պես, ամեն օրը հաճելի միապաղաղություն էր, ամեն օր աչքերս բացում էի հանուն երջանկության, հանուն ժպիտի, հանուն Արմենի նոր խոսքերի ու ձայնի: Անկեղծ եմ ասում ձեզ, եթե սիրել եք ուրեմն՝ կհասկանաք ինձ:

Մանրամասներ