Տարբերել լուրջ և անհեթեթ քննադատությունները. մի թույլտվության հետքերով

Երևանի քաղաքապետի թեկնածու Տիգրան Ավինյանը պարբերաբար նոր նախաձեռնություններով է հանդես գալիս, նաև բավական կրեատիվ քարոզարշավ իրականացնում։ Հենց այդ պատճառով էլ երբեմն արդարացի, երբեմն էլ՝ անարդարացի քննադատության թիրախ դառնում։

Օրեր առաջ Ավինյանն անձամբ էր նստել 70 համարի վերջին «Գազելի» ղեկին՝ ուղևորներին ավետելու, որ այլևս Երևանում այդ մակնիշի միկրոավտոբուսներ չեն լինելու, դրանց կփոխարինեն մեծ ավտոբուսները։ Քաղաքապետի թեկնածուն սոցցանցերում քննադատությունների էր արժանացել, շատերը հարցնում էին՝ արդյոք նա «Գազել» վարելու համապատասխան թույլտվություն ունեցե՞լ է, թե՞ ոչ։ Հարյուրավոր օրինակներ կարելի է բերել, երբ պետության ղեկավարները կամ պաշտոնյաները նման ակցիաների, սիմվոլիկ միջոցառումների են մասնակցում, և որևէ մեկը նրանցից վարորդական վկայական չի հարցնում։

Օրինակ, նախկին վարչապետ Տիգրան Սարգսյանն էլ ժամանակին տրակտոր էր վարում տեսախցիկների առջև։ Համաշխարհային պատմության մեջ բազում օրինակներ կարելի է գտնել, հիշեցնել՝ ցուցանելու համար, որ այսպիսի հնարքները ընդամենը անմեղ դրվագներ են, քարոզչական, հանրության կամ գործընկերների նկատմամբ վերաբերմունք դրսևորելու, կամ ընտրություններից առաջ սեփական դիրքը բարելավելու։ Եվ բոլորովին էլ կարիք չկա աղմուկ բարձրացնել, թե Ավինյանը «Գազել» է վարել։ Քաղաքապետի թեկնածուն դժվար թե լրջորեն մտածի մշտական հիմունքներով ավտոբուս ու միկրոավտոբուս վարելու մասին։ Դրա համար կան համապատասխան փորձառություն անցած, թույլտվություն ունեցող վարորդներ։

Գործող իշխանություններին, այդ թվում՝ Տիգրան Ավինյանին քննադատելու բազմաթիվ առիթներ կան, և կարելի է օգտագործել այդ հնարավորությունները։ Սակայն երբ քննադատողները, մոլուցքի մեջ, կախվում են բոլոր փրփուրներից, արդյունքում հակառակ էֆեկտն են ունենում։ Ավելին, հանրությունն արդեն լուրջ չի վերաբերվում նաև այն դեպքերին, երբ տեղին են քննադատում։ Ուստի հարկավոր է կառուցողական և փաստարկված քննադատությունը տարբերել անհեթեթ մեղադրանքներից։ Տարրական բան է, ի վերջո։