Պետական բյուջեի սոցիալական հնարավորությունների սպառումը՝ ֆիսկալ կայունության գլխավոր սպառնալիքը․ Հրայր Կամենդատյան

Պետական բյուջեի՝ սոցիալական բեռն ու սակագնային ճնշումները մեղմելու հնարավորությունների սպառումը իսկապես ամենավտանգավոր կետն է, քանի որ այն ուղղակիորեն հարվածում է պետության ֆիսկալ կայունությանը:

 

Երբ ներքին կամ արտաքին ցնցումները փորձ է արվում մեղմել բյուջետային սուբսիդիաներով, առաջանում են մի շարք համակարգային ռիսկեր.

 

Բյուջետային սուբսիդավորման սպառման հետևանքները

Բյուջեի դեֆիցիտի աճ և պետական պարտք. Սուբսիդիաների երկարաձգումը պահանջում է լրացուցիչ ֆինանսական միջոցներ, որոնք հաճախ ծածկվում են նոր ներգրավվող պարտքերի կամ այլ ոլորտների (օրինակ՝ կապիտալ ծախսերի) կրճատման հաշվին:

 

Արդյունավետության կորուստ. Փոխանակ ֆինանսական ресурսներն ուղղվեն տնտեսական աճ ապահովող երկարաժամկետ ներդրումներին, դրանք «սպառվում են» ընթացիկ ծախսերը ծածկելու համար, ինչը դանդաղեցնում է տնտեսության զարգացումը:

 

Ֆիսկալ տարածքի (Fiscal Space) սպառում. Երբ պետության ֆինանսական «բարձիկը» սպառվում է, կառավարությունը զրկվում է հետագա հնարավոր տնտեսական ցնցումներին արագ արձագանքելու գործիքակազմից:

 

Սոցիալական դժգոհության կտրուկ պայթյուն. Սուբսիդավորման դադարեցումը կամ կրճատումը բերում է սակագների թռիչքաձև աճի, ինչը հանրության կողմից ընկալվում է որպես պետության կողմից սոցիալական պաշտպանվածության երաշխիքների կորուստ: