Ընդդիմադիր դաշտի և քաղաքական գործիչների համար այս խնդիրը լուծելու և ձայների փոշիացումը կանխելու համար քաղաքագիտական և ընտրական պրակտիկայում սովորաբար կիրառվում են հետևյալ մոտեցումները. Հ. Կամենդատյան

Ոչ մի ձայն Հայկո բաբաջան բոլորինդեմերին։

Ընտրական գործընթացներում ձայների «փոշիացումը» (երբ որևէ քաղաքական ուժ չի անցնում նվազագույն շեմը, և դրանց ձայները վերաբաշխվում են անցած ուժերի, հատկապես՝ առավելագույն ձայն հավաքած կուսակցության միջև) իսկապես լուրջ ազդեցություն է ունենում ընտրությունների վերջնական արդյունքների վրա։

Ընդդիմադիր դաշտի և քաղաքական գործիչների համար այս խնդիրը լուծելու և ձայների փոշիացումը կանխելու համար քաղաքագիտական և ընտրական պրակտիկայում սովորաբար կիրառվում են հետևյալ մոտեցումները․

1. Դաշինքներ և քաղաքական միավորումներ

Միասնական ցուցակներ․ Փոքր կամ սահմանային վարկանիշ ունեցող ուժերը կարող են միավորվել ավելի խոշոր դաշինքների մեջ՝ ապահովելով անցողիկ շեմի հաղթահարումը։

Նախընտրական համաձայնագրեր․ Քաղաքական միավորումների միջև հստակ պայմանավորվածությունները կարող են կանխել նույն ընտրազանգվածի համար պայքարող ուժերի բախումը։

2. Ընտրազանգվածի իրազեկում և ռազմավարական քվեարկություն

«Ռազմավարական քվեարկության» (Strategic Voting) խրախուսում․ Ընտրողներին բացատրվում է, թե ինչպես է գործում ընտրական համակարգը և ինչ հետևանքների է հանգեցնում շեմը չհաղթահարող ուժերին ձայն տալը։

Հանրային քննարկումներ․ Քաղաքական դաշտի վերլուծությունների միջոցով հանրությանը ներկայացվում են այն ռիսկերը, որոնք առաջանում են ձայների մասնատման արդյունքում։

3. Քաղաքական պատասխանատվություն և երկխոսություն

Քաղաքական երկխոսություն․ Տարբեր ուժերի հետ բանակցությունների միջոցով հնարավոր է հասնել քաղաքական գիտակցման, որպեսզի ցածր վարկանիշ ունեցող կազմակերպությունները չհայտավորվեն միայնակ ինքնուրույն մասնակցության։

Ժողովրդավարական և ընտրական գործընթացներում յուրաքանչյուր քաղաքացի, կուսակցություն կամ քաղաքական գործիչ ունի ընտրություններին մասնակցելու կամ թեկնածություն առաջադրելու օրենսդրական իրավունք։ Վերջնական որոշումը, թե ում վստահել ձայնը, պատկանում է ընտրողին։