Արցախի էջը իշխանազաթները փակել են: Ո’չ գնում են, ո’չ խոսում, ո’չ էլ վարքն է Արցախի մասին հիշատակում. Աննա Մկրտչյան

Հերթը Հայոց պատմության հաջորդ էջինն է: Հայոց Ցեղասպանության ուրացմանը:

 

Բարձրացրածս հարցերի պատասխաններն ուղղորդում են գտնել կառավարության ծրագրում:

 

Նայել եմ: Մի քանի անշունչ տող:

 

Ընդհանրական ձևակերպում: Ոչ մի խոսք Ցեղասպան վարչակարգերի ու դրանց իրավահաջորդների պատմաքաղաքական և իրավական պատասխանատվության մասին: Ցեղասպանության մասին հիշատակումը միանգամից մեղմել են թուրքի համար, անհասկանալի կերպով այն կապելով տարածաշրջանային լարվածությունների հետ: Ասեմ պարզ, ասում են հիշում ենք Ցեղասպանության մասին, բայց թու’րք եթե կլարվես չենք հիշի:

 

Ու սա այն դեպքում, երբ Հայ ժողովրդի կողմից ունենք ընդունված Համահայկական հռչակագիր, համապարփակ ներկայացված է մեր անելիքները, խնդիրներն ու նպատակները: Այդ հռչակագիրն ընդունվել է նախագահ Սերժ Սարգսյանի օրոք (ՀՀ հանրության, սփյուռքի մեր կառույցների հետ լայնածավալ քննարկումների արդյունքում), որը չի խուսափել գրել Օսմանյան կայսրության, Թուրքիայի իրավահաջորդության, պատասխանատվության, մեր պահանջների ու իրավատերը լինելու և դրա համար առանց սահմանափակումների պայքարելու մասին:

 

Լավ: Եթե Ձեր <<դուխը>> այդքան չի հերիքում Համահայկական հռչակագրի դրույթները վերարտադրելուն, գոնե Ձեր գրած, հազար անգամ իրականությունը մեղմացրած տեքստին միսուարյուն տվեք` բարձրաձայնե’ք, գործե’ք: Գոնե Ձեր իսկ զավթած Աժ-ի ամբիոնից: Գոնե այս պայմաններում, թուրքի աչքից հեռու:

Հետո էլ ասում եք, օմեգա չի, դավաճան չի, կապիտուլյանտ չի, նիկոլ չի:

Բա ի՞նչ է: