Փաշինյանի սենսացիոն խոստովանությունն Արցախի վերաբերյալ

«Պիտի խոստովանեմ, որ այսօր ես Հայաստանի ապագայի մասին շատ ավելի լավատես եմ, քան էի 2018 կամ 2019 թվականներին: Համոզված եմ, որ սա շատերի համար տարօրինակ հայտարարություն է, և այդ մասին ես հրապարակային հայտարարում եմ առաջին անգամ՝ ընդգծելու համար միջավայրի կարևորությունը: Դա կապված է հետևյալի հետ, որ 2018, 2019 թվականներին, երբ ես մտածում էի ապագայի մասին, ապագա տանող ճանապարհների մասին, այդ բոլոր ուղիներով գնալիս մտածողության հարթության մեջ մտնում էի փակուղի՝ շարունակություն չտեսնելով կամ տեսնելով այլ բան»,- նախօրեին տեղեկատվական տեխնոլոգիաների ոլորտի ընկերություններից մեկը կատարած այցի ժամանակ՝ խոսելով միջավայրի կարևորության մասին նման, իր իսկ խոսքերով՝ «տարօրինակ», իսկ իրականում՝ հակահայկական, հակապետական հայտարարություն է արել Նիկոլ Փաշինյանը։

Որպես իր այդ հայտարարության հիմնավորում՝ նա հերթական անգամ կրկնել է «իրական Հայաստանի», պետության՝ բարեկեցության գործիք լինելու մասին իր վերջին թեզերը և այդ շարքին դասվող մի շարք այլ պարզունակ դատողություններ։

Բայց խնդիրը հիմնավորումները չեն, այլ հենց այդ մի արտահայտությունն անելու ցինիզմը, փաստն իսկ, որ անվերջանալի այս ողբերգություններից հետո դրանում անմիջական մասնակցություն ունեցողներից մեկը, եթե ոչ՝ հենց բուն հեղինակը, հայտարարում է, թե հիմա ավելի լավատես է, քան 2018, 2019 թվականներին։

Բավական է ընդամենը հիշել, որ այդ ժամանակահատվածում Հայաստանն անվտանգ պետություն էր, իսկ Արցախը՝ հայկական՝ ինքնորոշման իրավունքի հաստատման միանգամայն իրատեսական հեռանկարով, այսօր արդեն նահատակված շուրջ 5000 երիտասարդներով, ազգային արժանապատվությամբ։ Բայց պարզվում է, որ այդ ամենն ունեցող պետության ղեկավարը լինելով՝ Փաշինյանը եղել է պակաս լավատես, քան է՛ այսօր, երբ Արցախը կորսված/հանձնված է, երբ ընդհատված է հազարավոր երիտասարդների կյանքը, երբ 120 հազար արցախահայ բռնի տեղահանված է, երբ Հայաստանն ապրում է ամենօրյա պատերազմի սպառնալիքով։