Անկարային հունից հանել է հայկական հաղթանակի դաշինքը. մնում են Ռուսաստանը եւ Իսրայելը

Թուրքական բանակը Սիրիայում

Բաքվի քարոզչամեքենան, հղում անելով իսրայելական մի ռեսուրսի, հայտնում է, թե Հայաստանը 450 զինծառայող է տեղափոխել Սիրիա՝ թուրքական զինուժի դեմ կռվելու համար, իսկ այսպես ասած լոգիստիկան իրականացվել է Հմեյմիմի ռուսական ռազմակայանից:

Բաքուն այդպիսով ակնհայտորեն փորձում է հակադարձել այն տեղեկատվությանը, ըստ որի Սիրիայից 500 վարձկան տեղափոխվել է Ադրբեջան՝ Հայաստանի դեմ կռվելու համար: Ընդ որում, խիստ հատկանշական է «պատասխան» քարոզչության տրամաբանությունը՝ հայերը զինվորներ են տեղափոխել Սիրիա Թուրքիայի դեմ կռվելու համար:

Նշմարվում է խիստ հետաքրքիր հանգամանքը, որն առավել անհարմար դրության մեջ է դնում Բաքվին: Տարածված տեղեկությունը, ընդ որում ամենեւին ոչ հայկական աղբյուրներից, խոսում էր Սիրիայից Ադրբեջան Հայաստանի դեմ կռվելու համար վարձկաններ տեղափոխելու մասին: Մինչդեռ, Ադրբեջանի «պատասխանը» այն մասին է, թե իբր հայերը Սիրիա զինվոր են ուղարկել Թուրքիայի դեմ կռվելու համար:

Այդպիսով, ակնառու է, որ Բաքուն այստեղ ընդամենը քարոզչական հաղորդուղի է, ոչ ավելի, իսկ բուն քարոզչության հետեւում Թուրքիան է, որը հերթական անգամ ընդգծում է, որ չկա Ադրբեջան՝ կա ինքը: Բաքուն վերածվել է թուրքական տեղեկատվական եւ ռազմա-քաղաքական կցորդի:

Տեղեկատվության տողատակում է անշուշտ նաեւ Ռուսաստանը, այն համատեքստով, որ հայերով քողարկվում է Մոսկվան: Անկարան այդ իմաստով հայտնվել է երկակի վիճակում: Մի կողմից չեզոքացրել է Ադրբեջանը որպես սուբյեկտ, մյուս կողմից սակայն փորձում է չնկատել Հայաստանն ու անընդհատ «առեւտրի» ներքաշել Մոսկվային:

Մոսկվան տավուշյան մարտերի եւ դրան հաջորդած հայտարարությունների ֆոնին ակնարկեց, որ չունի վճռորոշ ազդեցություն Հայաստանի ռազմա-քաղաքական քայլերի վրա: Լավրովի հայտարարությունը, թե հայկական կողմը չարդարացված կոշտ քայլեր է կատարել, թուրք-ադրբեջանական պրոպագանդան ընդունեց կամ մատուցեց իբրեւ մեղադրանք Հայաստանին, սակայն թերեւս հիանալի հասկանալով, որ Մոսկվան ընդամենը լեգիտիմացնում էր ադրբեջանական սադրանքին հայկական ասիմետրիկ հարվածն ու ռազմական հաջողությունը:

Ընդ որում, անկասկած է դրա միջազգային լեգիտիմությունը, պարզապես Թուրքիայի համար խիստ կարեւոր է երկու հանգամանք՝ այդ ռազմական հաջողության հանդեպ Ռուսաստանի եւ Իսրայելի արձագանքը, այդ երկու կողմում հայկական հաղթանակի հանդեպ լեգիտիմության խնդիր ապահովելը: Որովհետեւ մինչ այժմ թուրքական ռեգիոնալ քաղաքականությունը հիմնված է եղել Մոսկվայի եւ Թել Ավիվի հետ պայմանավորվածության վրա: Այժմ այդ պայմանավորվածությունը փլուզվում է տարբեր պատճառներով, եւ Անկարան նվազագույն խնդիր է դրել թույլ չտալ, որպեսզի ձեւավորվի հայկական հաղթանակի նկատմամբ լեգիտիմ միջազգային դաշինք նաեւ Ռուսաստանի եւ Իսրայելի մասնակցությամբ:

Դաշինք, որի հեռանկարները օրերս իր մոսկովյան ելույթում շոշափում էր Հայաստանի պաշտպանության նախարարը: